Levililer 9

Harun’un ilk iş gününün göze çarpan anı, Rab’den gelen kutsama ateşiydi (24. ayet). Sunuyu yakıp küle çeviren ateş Tanrı’nın kabulünü ve hoşnutluğunu simgeliyordu. Burada üzerinde durup düşünmemiz gereken üç şey öne çıkmaktadır. İlk olarak, ateşin öncesinde itaat vardı. Bölüm boyunca Harun, Rab’bin buyurduğu gibi yaptı (6. ayet). İkinci olarak, ateş tanrısal görkemi açığa çıkardı. Üçüncü olarak, ateş saygıyla karşılandı. İnsanlar sevinçle haykırdılar ve ibadetle yere kapandılar. Bu, Tanrı’yla sahici bir karşılaşmadır. Tüm anlatı Müjde’nin lütfunu resmetmektedir. Kilise bugün Tanrı’yla nasıl karşılaşır ve O’nun kabulünü deneyimler?

Harun sunuyu Rab’be sunduktan sonra, ellerini halka doğru uzattı ve onları kutsadı (22. ayet). Burada Rab’bin kendi işini tamamladıktan sonra ölümden ve mezardan “dışarı çıkışı”nı hatırlıyoruz. O göğe yükselirken, “ellerini kaldırarak onları kutsadı” (Lu. 24:50). Mesih’in kutsaması Harun’un kutsamasıyla kıyaslandığında ne yönden daha iyidir?