Yasa’nın Tekrarı 33

Bir öndere düşen uygun rol, takipçilerini bencillik etmeden kutsamaktır. Musa, “Tanrı’nın halkıyla birlikte baskı görmeyi yeğledi. Mesih uğruna aşağılanmayı Mısır hazinelerinden daha büyük zenginlik saydı” (İbr. 11:25-26); öyle ki, İsrail’i onlara yüzyıllar önce vaat edilen kutsamalara kavuşturabilsin. Babaların ve önderlerin, yetkileri altındaki kişilerin iyiliği için “bitkin” düşmeleri gerekir. İsa Mesih bunun baş örneğidir.

“Ne mutlu sana, ey İsrail! Var mı senin gibisi? Sen RAB’bin kurtardığı bir halksın” (29. ayet). Başka hiçbir ulus İsrail’in yaşadığı kadar kutsama yaşamadı. Bu da Tanrı’nın İsrail’i kendisine ayırmış olduğunu simgeliyordu. Ulus olan İsrail’in yaşadıkları nihayetinde kilise için geçerlidir. Mesih’in halkı O’na ayrılmış ve kutsanmıştır. Mesih’in gerçek kilisesi gibi hiçbir halk yoktur. “Bakın, Baba bizi o kadar çok seviyor ki, bize “Tanrı’nın çocukları” deniyor!” (1.Yu. 3:1). Bu gerçek üzerinde durup düşünmek ve sonrasında kurtaran lütfunun tüm faydaları için Tanrı’ya övgüler sunmak iyi olur.