2. Samuel 5

Bu bölümdeki en önemli ifadelerden biri 19. ayettedir: “Davut RAB’be danıştı.” O büyük bir diyarın kralıydı ancak tahtın üstündeyken bile Rab’bin öğüdüne muhtaç olduğunu hissetti. Davut kendisinden daha yüksek ve daha büyük bir şey olmadan tatmin olmadı. Yaşamda duayı gerektirmeyen hiçbir konum yoktur. Gün gelecek, dua, yerini yalnızca övgülere bırakacaktır. Ancak bu dünyada hiç kimse kendi durumlarının üstüne yükselemez. Hiç kimse karşılanması gereken bir sürü ihtiyaçtan, bağışlanması gereken günahlardan ve silinmesi gereken göz yaşlarından kaçamaz. Rab’be danışmamız gerekiyor. Hiçbir şey O’nun bilgisinden, ilgisinden ve kontrolünden kaçacak kadar küçük değildir. Siz yapmanız gerektiği gibi Rab’be danışıyor musunuz? Dua yaşamınızda nasıl büyüyebilirsiniz?

Tanrı kendi halkını farklı şekillerde yönlendirir ve O’na duyarlı ve açık olmayı öğrenmek zorundayız. Davut’un düşmana karşı harekete geçme işareti, hışırdayan yaprakların sesinden ibaretti ki bu oldukça sıradan ve oldukça güç algılanan bir şeydir. Yine de Davut, Tanrı’nın kendisini yönlendirmesi için dua etmiş olarak, ilahi talimata dikkat kesiliyordu. Çoğu zaman Tanrı’nın isteğini ararken gerekli koşulları kendimiz belirler veya senaryolar yazarız ve Rab’bi en bariz şekillerde harekete geçmeye zorlarız (O’nu sıkboğaz eder dururuz). Rab bazen böyle yapar. Ancak daha sık olarak, bize ihtiyacımız olan cevabı veren O’nun Sözü aracılığıyla Ruhu’nun “fısıltısı”dır. Mesele O’ndan korkmaktır; öyle ki, bize öğüdünü versin (Mez. 25:14).