2. Samuel 2

Davut krallık yıllarına dair vaadi daha önceden almış olsa da (1.Sa. 16), onu kendi başına kurmaya çalışmadı. Birden çok şansa sahip olduysa da Saul’u öldürmeyi reddetti ve şimdi de sabrını sürdürmektedir. Davut, yükselişinin hem zamanı hem de şekli konusunda Rab’bin iradesi tarafından yönlendirilmeye istekliydi. Bu bize şunu hatırlatmaktadır: “İman eden acele etmez” (Yşa. 28:16 – Kitab-ı Mukaddes Çevirisi). Davut’un örneği sayesinde yaşamın her etkileşiminde, umudunda ve korkusunda, imanla ve duayla Tanrı’nın isteğini aramamız gerektiğini hatırlıyoruz. “Yaptığın her işte RAB’bi an; O senin yolunu düze çıkarır” (Özd. 3:6). Davut’un örneği ayrıca bize Tanrı’nın vaatlerinden vazgeçmemeyi hatırlatmaktadır. Vaadin gecikmesi vaadin iptali anlamına gelmez. O’nun verdiği sözü kendi şeklinde ve zamanında yerine getireceğine güvenerek, Rab’bi beklemeyi öğrenmek zorundayız. Tanrı’yı beklemek, O’na olan imanınızı ve bağımlılığınızı nasıl arttırmaktadır?

Ayrılıkları, hatta ulusal düzeyde dahi olsa, şiddetle çözmeye çalışmak son çare olmalıdır. Saul’un yerine Davut’un hükümdar olması Tanrı’nın isteğiydi (1.Sa. 13:13-14; 15:28). İsrail, Rab’bi aramış olsaydı, Davut’un krallığı kan dökülmeden kurulabilirdi. Tanrı’nın isteğini ayırt etmek Tanrı’nın halkı için her zaman bir öncelik olmalıdır. Eğer komşularımızı kendimiz gibi seviyorsak, bütün insanlarla barış içerisinde olma ilkesini ilerletmek için mümkün olan en iyi yolları kullanalım ve gelecekteki o harika güne bakalım. O gün, “insanlar kılıçlarını çekiçle dövüp saban demiri, mızraklarını bağcı bıçağı yapacaklar” (Yşa. 2:4).