2. Samuel 20

Yoav’ın Amasa’yı haince öldürüşü, kıskançlığın ve bencil hırsın ne kadar derinlere inebildiğini göstermektedir. Amasa’nın terfi edilmesi dolayısıyla Yoav artık bir zamanlar kendisine ait olan rütbenin ve ayrıcalığın artık çıkaramıyordu ve o rütbeyi tekrardan elde etmek için cinayet de dahil olmak üzere her şeyi yapmaya razıydı. Kişinin kendi konumundan memnun olmaması ve başkasının konumunu kıskanması aynı dehşet verici suça yol açmayabilir ancak bu tutumlar her zaman bize başkasına ait olana göz dikmemeyi buyuran onuncu buyruğu ihlal eder. Kıskançlık ayartısına teslim olmadan başkalarıyla sevinebilmek asil bir Hristiyan erdemidir (Rom. 12:15). Ne yazık ki Mesih’in kilisesi bu sinsi günaha karşı bağışık değildir. Rab’bin kendi öğrencileri bu günahtan suçlulardı. “Göklerin Egemenliği’nde en büyük kimdir?” (Mat. 18:1) diye soran ruha karşı duayla direnmek zorundayız. Tek çare kendini alçaltan Mesih gibi olmaktır (Flp. 2:5).

Avel-Beytmaakalı bilge kadın, bilgeliğiyle bir kenti kurtaran yoksul bilge adamı çağrıştırmaktadır (Vai. 9:14-15). Bu kadının yaptıkları olmasaydı, masum insanlarla dolu koca bir kent tek bir adamın isyanı yüzünden yok olabilirdi. İmanlı kişinin de bu kadını örnek alması ve görev zorlu olsa bile çatışan taraflar arasındaki fırtınayı dindirmeye çalışması gerekmez mi? “Ne mutlu barışı sağlayanlara” (Mat. 5:9). Siz çatışma içerisinde olan insanlar tanıyor musunuz? Nasıl bir barış sözü konuşabilirsiniz?