2. Samuel 12

Davut bir süre günahından tövbe etmemeyi sürdürmüştü ve dışarıdan bakıldığında her şeyi iyi gibi görünüyordu. Ancak Mezmur 32 ve 51’e göre Davut’un içinde bir savaş şiddetleniyordu. İki ordu savaşa diziliyordu ve günahı sürekli önündeydi (51:3; aynı çalkantı ayrıca 32:3-5’te tarif edilir). Davut kendi günahı içerisinde perişan hâldeydi ancak Rab’be itirafta bulunmamıştı. Tanrı, Davut’a günahını hatırlatmak için değil, ancak Tanrı’dan merhamet dilemesi için onu ruhsal olarak ayıltmak üzere lütfedip bir sözle peygamberi gönderdi. Tanrı merhamette zengin ve bağışlamaya hazır olsa da (Neh. 9:17), imanlılar çoğu zaman itirafta bulunma ve Tanrı’yla paydaşlığın yeniden zevkine varma konusunda yavaş kalırlar. Rab’bin önündeki suçlarımızı asgaride tutmak, günahlarımızı derhal itiraf etmek bilgecedir; öyle ki, suçluluk duygusu bizi tüm ruhsal sevincimizden mahrum etmesin. 1. Yuhanna 1:9 günah işlemekte olan Hristiyanlar için Natan sözü olmalıdır: “Günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.”

Çocuğun ölümü göstermektedir ki günahın sonuçları Tanrı’nın terbiyesinin gerekli parçalarıdır (Mez. 94:12; Özd. 3:11-12; İbr. 12:5-11; Vah. 3:19). Günahtan ötürü kederlenmek ve ondan dönmeye kararlı olmak dahi bizi günahın tüm sonuçlarından muaf kılmaz. Bazen hata yapan çocuklar, ebeveynlerine kötü davranışlarından ötürü sadece üzgün olduklarını söyledikleri takdirde hiçbir terbiye edici eylemle karşılaşmayacaklarını varsayarlar. Ancak günahın sonuçlarının olduğunu öğrenmek ve sonrasında o sonuçları deneyimlemek kendi başına kutsallaştırıcı bir süreçtir (Özd. 20:30). Günahın sonuçlarından kaçınmanın en iyi yolu günahtan kaçınmaktır. Tanrı’nın kendi halkını terbiye etmesi neden bir merhamet eylemidir?