2. Samuel 10

Hanun’un Davut’un iyiliğini reddetmesi, günahkârların Tanrı’nın Müjde’deki merhametini reddedişine benzerdir. Kendisine bir sürü fayda sunuldu ancak kendi aklınca ve kendisine tavsiyede bulunanlarca tüm bu faydalara kör oldu. Bu yönden Hanun, Yeremya 17’de tarif edilen lanetli adama çok benzemektedir; kendi aldatıcı yüreğine kulak vererek Tanrı’dan uzaklaşır (5, 9. ayetler) ve iyiliğe duyarsız olan bozkır çalısı gibidir (6. ayet). İnsanı Müjde’nin güzelliğini ve harikalığını görmekten alıkoyan şey günah sebebiyle yüreğin duyarsızlığı ve gözlerin körlüğüdür. Hanun’un Davut’un merhametini reddetmesi ahmakçaydı ve feci sonuçlar doğurdu. Ancak Müjde’yi reddetmenin sonuçları daha da ahmakça ve ciddidir.

Hanun, Davut’u reddetse de reddini Davut’un hizmetkârlarını aşağılayarak gösterdi. Hanun, Davut’a ulaşamadı, bu yüzden de acısını Davut’u temsil eden kişilerden çıkarttı. Bu, imanlıların çoğu zaman bu dünyada gördükleri fazlasıyla Tanrı ve lütuf karşıtı muameleyle benzerlik göstermektedir. Dünyanın Tanrı’ya ulaşması imkânsızdır, bu yüzden de dünya, Tanrı’ya olan nefretini kiliseye zulmederek gösterir. Ancak bu bizi şaşırtmamalıdır. Dünya bizden nefret ettiğinde hayrete düşmemeliyiz (1.Yu. 3:13) çünkü Mesih şöyle demiştir: “Dünya sizden nefret ederse, sizden önce benden nefret etmiş olduğunu bilin” (Yu. 15:18). Sonunda, Davut Oğlu kendi halkına tövbesiz, imansız ve itaatsiz dünya tarafından yöneltilen aşağılamaların karşılığını verecektir. “Rab diyor ki, ‘Öç benimdir, ben karşılık vereceğim’” (Rom. 12:19). Siz bugüne dek Mesih uğruna nasıl aşağılandınız?