2. Samuel 14

Tekoalı kadın, Davut’a anlattığı hikâyede durup düşünmemize değecek olan şaşırtıcı bir ifadede bulunmaktadır (14. ayet). İlk kısım bize ölümün kesinliğini hatırlatır: “Hepimizin öleceği kesin” (krş. Mez. 49:7-12, 17, 20; 89:47-48; İbr. 9:27). Ölümün kesinliğini görmek hastalıklı düşüncelere neden olmamalı, ancak Tanrı’nın bize Mesih’e güvenerek ve O’na tüm yürekten hizmet ederek sonsuzluğa hazırlanmamız için verdiği zamandan tam olarak faydalanmamız için bizi motive etmelidir. Nitekim ölüm yeryüzündeki fırsatın sonudur (2.Sa. 14:14’te dökülen su gibi).

14. ayetin ikinci kısmı Müjde’ye doğrudan bir gönderme yapmaktadır: “Tanrı... sürgüne gönderilen kişi kendisinden uzak kalmasın diye çözüm yolları düşünür.” Adem’de tüm insanlık cennetten sürgüne edildi (Yar. 3:24). Ancak Tanrı lütfedip günahkârların, kendi huzurundan atılan sürgünlerin kendisiyle barışabileceği bir plan tasarladı. Kadının vaat edilen Soyu, İbrahim’in ve Davut’un Soyu lanet altında olanları kurtarmak için zamanın doluluğunda gelecekti. İsa Mesih’in işi sayesinde, O’na tek yol, gerçek ve yaşam olarak güvenen herkesin Tanrı’nın huzuruna doğrudan erişim yolu açılmış oldu. İlk Adem yeryüzündeki cenneti kaybetti; ikinci Adem kendi halkı için göksel cenneti geri kazandı.