2. Krallar 18

Tanrı’nın halkı, örnek yaşamlar sürenleri dahi sıkıntıdan muaf değildir. Hizkiya tümüyle Rab’be bağımlı olan bir adamdı. Rab’be güvendi, O’na tutundu, yanlış ibadete karşı çıktı ve O’nun buyruklarına itaat etti (4-6. ayetler). Rab’be olan bağımlılığını düşman karşısındaki cesaretiyle sergiledi (7-8. ayetler). Ancak doğru olanı yaparak geçen on dört yılın ardından, sıkıntı Sanherib’in eliyle geldi. Tanrı’yla doğru bir ilişkide olmak kişiyi tehditlerden veya sıkıntılardan muaf yapmaz. Hatta, kişi Tanrı’ya ne kadar yakınsa, dünyadan gelecek düşmanlık ihtimali de o kadar fazladır çünkü dünya Mesih’ten nefret eder (Yu. 15:18; 1.Yu. 3:13). Dolayısıyla sıkıntı her zaman Tanrı’dan gelen terbiye edici bir ceza değildir; Tanrı’ya olan imanı ve bağımlılığı sınamanın ve güçlendirmenin bir aracı da olabilir. Tanrı’nın sınamalarına teslim olun ki bu sınamalar iyi amaçlarını gerçekleştirebilsin.

Rabşake (27. ayette “komutan” olarak çevrilir) Şeytan’ın çoğu zaman Tanrı’nın halkını korkuturken kullandığı taktikleri yansıtmaktadır ve onun oyunlarına ilişkin bilgisiz olamayız (2.Ko. 2:11). Rabşake ilk olarak Hizkiya’yı dar görüşlülükle (2.Kr. 18:22), aldatmacayla (29. ayet) ve yanlış yönlendirişle (30. ayet) suçladı; tüm bunlar halkı krallarına karşı düşman yapma teşebbüsüydü. İkinci olarak, düşmana teslim olmayı daha çekici hâle getirmeye çalıştı, daha güçlü bir ordu (23. ayet) ve refah (31-32. ayet) olanağını öne sürdü. Üçüncü olarak, Tanrı’nın iyiliğine (25. ayet) ve gücüne (32-35. ayetler) gölge düşürdü ki bu Aden Bahçesi’ne kadar giden bir taktiktir (Yar. 3:1-6). Benzer şekilde, Şeytan bizi Kralımız İsa’ya karşı düşman etmeye, yüreklerimizi günahın sözde sevinçleriyle cezbetmeye ve Tanrı’ya olan imanımızı zayıflatmaya çalışır. Hristiyanlar bu ayartılardan her birine nasıl karşı koyabilirler?