2. Krallar 20

Hizkiya’nın ölümcül bir hastalığa yakalanması, imanının son derece kişisel bir şekilde sınanması oldu. Onun ilk tepkisi panik değil, duaydı. Ulus kesin yenilgiyle karşı karşıya kaldığında, Hizkiya meseleyi Rab’be götürdü. Sorun tümüyle kendisinin olduğunda da aynısını yaptı. Hizkiya bir istikrar örneğidir. O’nun kendisinin bir dua adamı olduğunu hâlihazırda göstermiş olması şimdiki davranışına da itimat sağlamaktadır. Bu bir umutsuzluk değildi, normal prosedürdü. Tanrı Hizkiya’nın yakarışlarını duydu ve bu gerçekte Tanrı’nın merhametinin ve iyiliğinin parıldadığını görüyoruz. Bu bizim için büyük bir cesaret olsun. Biz de tüm ihtiyaçlarımızı ve kaygılarımızı Rab’bin önüne dökelim ve bunu istikrarla yapalım. Tanrı duaları işitmeyi ve cevaplamayı sever.

En iyi insanlar dahi yalnızca insandırlar ve dolayısıyla da kusurlara tabilerdir. Hizkiya kurtuluş için Rab’bi aradı ve Rab’bin önünde alçakgönüllü bir ruh sergiledi. Ancak öyle görünüyor ki, o ilahi yardımı aldıktan sonra içinde bir kibir uyandı. Bu kendisinin Babil elçilerine verdiği özel turunda görülmektedir. Onlara, “değerli eşyaları,” “silah deposunu,” “hazine odalarındaki her şeyi” gösterdi. “Sarayında da krallığında da onlara göstermediği hiçbir şey kalmadı” (13. ayet). Aslında tüm bu şeyler Tanrı’nın ona olan iyiliğinden ve lütfundan gelmişti. Lütuf işaretlerinin kibir ve övünç nesnelerine dönüşmesi trajik bir şeydir. Tanrı’nın bize vermiş olduklarından başka hiçbir şeyimizin olmadığını hatırlamamız iyidir. Biz hiçbir şeye sahip değiliz ancak O’na tüm şükranlarımızı ve övgülerimizi borçluyuz. Tanrı’nın iyiliğini tadanlardan olmak, böbürlenmek için asla bir neden değildir.