2. Krallar 16

“Babasının oğlu” ifadesi her zaman doğru değildir. Bazen bu iyi bir şeydir, bazense kötüdür. Ahaz, Rab’bin gözünde doğru olanı yapan Yahuda krallarından Yotam’ın oğluydu (15:34). Ancak Ahaz babasına hiç benzemiyordu ve Yahuda’nın bu noktaya kadarki tarihinde en kötü kral oldu. Hatta öyle kötüydü ki, kariyeri İsrail krallarınınkilerle ve dinî uygulamaları da tanrısızlarınkilerle değerlendirilir (16:3). Yardım için Rab’be güvenmeyi reddetti (Yşa. 7:1-25). Tanrı’nın tasarlamış olduğu şeyin yerine bir putperest sunağı dikti ve tapınağı kirletti. Ancak şükürler olsun ki, oğlu Hizkiya hiç ona benzemiyordu. İronik olan şu ki, Yahuda’nın en kötü kralı Yahuda’nın en iyi kralının doğuşunu sağladı. Tanrı’nın lütfu böyledir. Bu, çevrenin kişiyi ne günahkâr ne de aziz yaptığına dair bir hatırlatıcıdır. Ahaz tüm kutsamaları ve faydalarıyla birlikte iyi bir evde büyüdü ancak babasının Tanrısı’nı reddetti. Hizkiya da benzer şekilde babasının tanrılarını reddetti ve içten imanla tek gerçek ve yaşayan Tanrı’ya geldi. Bu, Hristiyan bir evde yetişen herkes için bir uyarı olmalıdır: Rab’bi bireysel olarak tanımak, Rab’bin Sözü’ne inanıp itaat etmek zorundayız.

Ahaz’ın, Tanrı’nın sunağını bir putperest sunağıyla değiştirmesi tüm sahte dinlerin temel bir hatasını göstermektedir ve bu hata da Tanrı’ya O’nun buyurmuş olduğundan başka bir şekilde yaklaşılabileceği varsayımıdır. Tunç sunak dünyanın kuruluşundan önce boğazlanmış Mesih’in kurbanını temsil eden diğer tüm kurbanlar için olan yerdi. Tanrı’nın atamış olduğu ibadeti insan yapımı ibadetle (“keyfi ibadet”) değiştirmek nihayetinde İsa Mesih’in Müjdesi’nin reddedilmesine yol açar (Kol. 2:19, 23).