2. Krallar 19

Hizkiya tüm ihtiyaçlarımızı nasıl Rab’bin önüne getireceğimize dair harika bir örnek sunmaktadır. Hizkiya bir dua adamıydı ve hem duası hem de dua için hazırlıkları izlenecek bir model ortaya koymaktadır. İlk olarak hazırlıklarını düşünün. İhtiyacını fark etti (3. ayet). Derin sıkıntı hâlindeydi, ilahi bir müdahale olmaksızın çare bulacak hiçbir yetiye veya güce sahip değildi. Dua her zaman bizim Tanrı’ya olan bağımlılığımızın bir işaretidir. Hizkiya tövbekârdı (1. ayet). Rab’bin evine alçakgönüllülükle, saygıyla ve haddini bilerek giriyordu. Giysisi onun itirafını ve tövbesini gösteriyordu. Tanrı’nın Sözü’ne bel bağladı (2. ayet). Yeşaya’yı çağırması sadece bir dua arkadaşı kazanmak için değil, Rab’den yeni bir söz alıp o sözü Rab’bin önünde duaya getirmek içindi. Vaat sözünü aldı (6-7. ayetler). Duayı Tanrı Sözü’yle bağlamak Kutsal Yazı boyunca görülen bir ilkedir (Dan. 9:1-27). Rab’bin isteğinin olması için dua ederken, O’na açık Kutsal Kitaplarımız’la gitmeyi öğrenmeliyiz.

Duanın kendisini düşünün (14-19. ayetler). Mektubu yaymak tüm kaygılarımızı ve endişelerimizi lütuf tahtının önüne getirmenin bizim için nasıl olduğunu simgelemektedir. İlk olarak, bahsedilen Kişi’ye dikkat edin. Hizkiya Yahve’ye, antlaşma yapan ve antlaşmayı tutan, halkıyla yaşayan bir ilişki içerisine girmiş olan Tanrı’ya seslenir. İkinci olarak, övgüye dikkat edin. Hizkiya egemen Tanrı’nın eşsiz konumuna ve yaratan Tanrı’nın eşsiz işine odaklanır. Tüm güç ve yetki O’nundur. Üçüncü olarak, dileklere dikkat edin. Hizkiya Tanrı’nın kendi sorununu görmesi ve kendisi için harekete geçmesi için yakarışta bulunarak beş kez dilek kipi kullanır. Dua belirli ve somut olmalıdır. Dördüncü olarak, duanın amacına dikkat edin. Nihayetinde Tanrı’nın yüceliğinden başka hiçbir şey önemli değildir (19. ayet). Hizkiya mevzubahsin bizzat Tanrı’nın adı olduğunu belirtir (16. ayet). Tanrı’nın kendisini yüceltmek için yaptığı her şeyin O’nun kendi halkının yararına olacağından emin olabiliriz.